De kwestie van het verblijf van de eminente Bengaalse vrijdenker en progressieve schrijfster Taslima Nasreen in India wint aan momentum. Dit is werkelijk een voorbeeld van hoe islamitische fundamentalistische krachten ongrondwettelijk, onwettig en onethisch te werk gaan door het recht in eigen handen te nemen en iemand te straffen die alleen maar gebruik heeft gemaakt van zijn mensenrecht op vrijheid van meningsuiting en meningsuiting, terwijl aan de andere kant de Indiase regering ondergaat de wurggreep van verschillende religieuze fanatici, en heeft de inlichtingendienst opdracht gegeven haar in naam van de veiligheid op te sluiten in een ‘veilig huis’. Door de wet tot een aanfluiting te maken, zijn deze ‘verwijtbare fundamentalisten’ nog steeds op vrije voeten en bedreigen haar openlijk.
Taslima, geboren op 25 augustus 1962 in Mymensingh, Bangladesh, zag veel ups en downs in haar leven parallel aan een succes als schrijver. Ze maakte carrière in de geneeskunde en werkte tot 1994 als arts in verschillende overheidsziekenhuizen in Bangladesh. Ze was echter dol op literatuur en begon haar buitenmedische carrière eind jaren zeventig toen ze poëzie begon te schrijven.
Haar eerste dichtbundel verscheen in 1986 onder de titel Shikore Bipul Khudha (Honger in de wortels). Haar tweede poëziebundel Birbashito Bahire Ontore (Banish Without and Within), gepubliceerd in 1989, was een groot succes. Ze schreef veel boeken die voornamelijk de vrouwenemancipatie en hun mensenrechten bepleitten, en de ware situatie van vrouwen in de door mannen gedomineerde en religieus fundamentalistische samenleving in beeld bracht.
Ze bleef altijd eerlijk in haar geschriften. In haar autobiografie vermeldde ze openhartig dat ze in haar jonge jaren seksueel werd misbruikt door haar familieleden en andere kennissen. Zij staat in haar geschriften en leven voor vrijheid, secularisme, liberalisme, vooruitgang en een geest van onderzoek – de waarden van een moderne wereld. Ze is geëerd met verschillende internationale prijzen, waaronder de 'Distinguished Humanist Award' van de International Humanist and Ethical Union (IHEU) in 1996.
Ze leed onder haar vurige gedachten die als columniste in de kranten stonden. Eind jaren tachtig verklaarde ze zichzelf atheïst. Haar kritische opvattingen over religie en haar ontmaskering van de behandeling van vrouwen onder de islam brachten haar leven in een lastige fase.
De regering van Bangladesh verbood haar populaire roman Lajja (Schaamte), waarin ze wreedheden tegen de hindoe-minderheid beschreef. Ze beweert, zoals geciteerd in de krant 'The Statement', dat “…de Koran grondig herzien moet worden.” Volgens Taslima “zijn de religieuze geschriften uit de tijd, niet op hun plaats. In plaats van religieuze wetten”, zo stelt ze, “is er een uniform burgerlijk wetboek nodig dat vrouwen gelijkheid en rechtvaardigheid toekent”. Omdat ze niet bereid was het gewicht van haar gedachten te dragen, heeft de regering van Bangladesh haar uiteindelijk in 1993 uit Bangladesh verdreven.
Sindsdien leidt ze een expatleven en verhuisde ze van het ene land naar het andere. 2008 markeert het 14e jaar van Taslima's ballingschap. Ongeveer een jaar geleden kreeg ze een Indiaas visum en ging ze in Kolkata wonen, een gebied van haar eigen Bengaalse gemeenschap. Ondertussen heeft ze de Indiase regering verzocht haar het Indiase staatsburgerschap te verlenen.
Maar dit maakte geen einde aan haar slechte dagen. Ze werd door regeringsfunctionarissen uit Calcutta verwijderd nadat er in november 2007 straatrellen uitbraken vanwege haar 'anti-islam'-geschriften. Islamitische fundamentalisten hebben al een fatwa uitgevaardigd waarin een beloning voor haar dood wordt uitgeloofd. Onlangs kende een islamitisch orgaan “All India Ittehad Millat Council” uit Bareilly (India) Rs. 5,00,000 voor haar onthoofding. En dit is nog maar het topje van de stapel bedreigingen die ze van verschillende islamitische organisaties heeft ontvangen. Momenteel woont ze in Delhi, XNUMX uur per dag beschermd.
Indiase functionarissen hebben haar duidelijk verklaard dat ze óf in een kamer in New Delhi kan blijven verblijven, óf het land kan verlaten.
Ze is nu erg van streek en verkeert in een erbarmelijke toestand. Ze leidt een totaal beperkt leven. Noch zij mag iemand ontmoeten, noch mag een gelijkgestemde haar komen opzoeken. Indien nodig worden bijeenkomsten op een derde plaats georganiseerd. Ze leidt nu een eenzaam leven, wat haar echt van binnenuit breekt.
‘Ik adem alleen maar. Ik denk niet dat ik zo leef als jij. Kan iemand zo leven? Het ging mijn verbeelding te boven dat dit in een seculiere democratie een schrijver kan overkomen”, vertelde Taslima op oudejaarsavond aan IANS (Indo Asian News Service) vanuit haar kamer op een geheime locatie in New Delhi. Ze voegt eraan toe: ‘Wat denk je ervan? Zullen ze mij laten gaan? Jij bent journalist, jij kunt het beter vertellen. Ze willen me psychologisch breken en misschien slagen ze daar ook in, omdat mijn zelfvertrouwen en mentale kracht al aan het afnemen zijn. Ik kan zo niet meer leven”. Deze krachtige vrouw vervolgde: “Maar ik wil ook zien hoe lang ze me zo kunnen houden. Ik heb besloten om niet in mijn eentje uit India te verhuizen.”
Maar hoe lang kan iemand in een dergelijke situatie een psychologisch evenwicht handhaven? Haar zelfvertrouwen beeft. Een serieuze vraag die voor ons ligt is: hoe kun je in een democratisch land gedwongen worden om zo te leven? Taslima zei: ‘Onder deze omstandigheden kan men niet schrijven. Ik heb nog nooit in zoveel ellende geleefd. Ik ben nog steeds in shock.”
Taslima is nog steeds in de war over die dag op 21 november 2007, toen Kolkata in vlammen opging na een protest tegen haar voortdurende verblijf in de stad en ze haastig werd ingepakt – eerst naar Jaipur en daarna naar Delhi. Ze zei verbijsterd: ‘Degenen die die dag aan straatrellen deelnamen, hadden voorheen niet eens van mij gehoord, het was een klein deel van de mensen. Ik denk niet dat mijn situatie iemand enig aantal stemmen zal opleveren. En deze verhoogde veiligheid is ook zinloos, omdat ik niet denk dat mijn leven zo bedreigd is dat ik als een gevangene zou moeten leven.” Van binnenuit verbrijzeld zegt ze: “Op 30 november 2007 had Taslima ermee ingestemd de controversiële delen uit haar biografie Dwikhandita (Split in Two) te verwijderen, waaruit blijkt hoe bang ze is om deze keer uit India te worden ontworteld.
Gelijkgestemde kunstenaars, schrijvers en sociale activisten uit Kolkata komen nu naar voren om steun te mobiliseren voor de schrijfster wiens moedige uitingen over de toestand van vrouwen in de islam en het lot van de hindoes in Bangladesh de minister en regeringen vervreemdden en haar dwong in ballingschap te leven. en onder zware beveiliging.
Nu zijn Indiase progressieve schrijvers en humanistische organisaties een campagne begonnen ter ondersteuning van haar Indiase staatsburgerschap, permanente verblijfplaats en bescherming tegen fanatieke krachten. Deze campagne moet samen met internationale humanistische organisaties op een actieve manier worden gestimuleerd voordat het te laat is.
Gurinder Singh Azad
Bestuurslid IHEYO
azad_gurinder[at]yahoo.com
Coördinator
Tarksheel Society Punjab (India)