IHEU-vertegenwoordiger Raheel Raza sprak op 20 september 2010 tijdens de 15e zitting van de VN-Mensenrechtenraad over het lot van vrouwen die ter dood door steniging worden veroordeeld of door familieleden worden vermoord in naam van de “familie-eer” en de straffeloosheid die vaak begeleidt deze moorden.
Hier is haar volledige verklaring:
Internationale Humanistische en Ethische Unie
VN-MENSENRECHTENRAAD: 15e sessie (13 september - 1 oktober 2010)
Speaker: IHEU-vertegenwoordiger, Raheel Raza: maandag 20 september 2010
Item 4: Zaken die de aandacht van de Raad vereisen
Steniging en eerwraak in islamitische staten
meneer de president
De kwestie van steniging en ‘eermoord’ in sommige Islamitische Staten is niet de vraag of dergelijke straffen zijn toegestaan of voorgeschreven door de sharia, maar of ze zijn toegestaan door het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten.
We horen dagelijks berichten over vrouwen – en het zijn bijna altijd vrouwen – die tot de dood door steniging zijn veroordeeld, of over jonge vrouwen die door de families worden vermoord in de volstrekt misplaatste overtuiging dat ze de eer van de familie beschermen.
We erkennen dat eerwraak niet beperkt is tot moslims, maar wat bijzonder schokkend is, is dat deze criminelen, na de moord op een zuster of dochter, vrijuit weglopen omdat de islamitische wet van Quisas (of vergelding) de erfgenamen toestaat gratie te verlenen aan de moordenaar – zodat de vader bijvoorbeeld gratie kan verlenen aan een zoon die zijn zus vermoordt.
Te lang, mijnheer de Voorzitter, hebben staten hun barbaarse praktijken achter religieuze rechtvaardiging verborgen. En het lijkt erop dat dergelijke praktijken in werkelijkheid toenemen.
Mijnheer de Voorzitter, als moslimvrouw kan ik zeggen dat religie niet kan – en niet mag – worden gebruikt om de mensenrechten, en vooral het recht op leven, te overtroeven.
Deze Raad moet nu zijn verantwoordelijkheid aanvaarden om deze praktijken ondubbelzinnig te veroordelen: niet alleen steniging en ‘eerwraak’, maar ook de cultuur van straffeloosheid en religieuze rechtvaardiging die dergelijke barbaarsheid in de hand werkt – waar deze zich ook mag voordoen.
Het wordt beslist tijd, mijnheer de Voorzitter, dat er een resolutie over deze kwesties in de Raad wordt ingediend. Welke lidstaten zullen dit brandnetel eindelijk te pakken krijgen – hoe impopulair het ook mag zijn bij de dominante cultuur hier?
Bedankt, mijnheer.