De vrienden van Mauritanië, voornamelijk islamitische staten, die op vrijdag 18 maart 2011 in een debat van een uur in de Mensenrechtenraad spraken, willen ons doen geloven dat deze uitgestrekte maar onderbevolkte West-Afrikaanse woestijnstaat een voorbeeld was in zijn inspanningen om te voldoen aan de internationale mensenrechtenwetgeving.
Geen enkele westerse delegatie sprak in het debat en geen van de islamitische staten maakte enige verwijzing naar de slavernij, met uitzondering van Marokko – dat Mauritanië feitelijk feliciteerde met de afschaffing ervan! Het werd aan vier NGO's (niet-gouvernementele organisaties), waaronder de Internationale Humanistische en Ethische Unie (IHEU), overgelaten om de zaken recht te zetten.
De aanleiding was het debat over de Universal Periodic Review van de mensenrechtensituatie in Mauritanië, een evaluatie die elke lidstaat van de VN elke drie jaar moet ondergaan.
In een twee minuten durende toespraak viel IHEU-vertegenwoordiger Roy Brown de voortdurende slavernij van ongeveer 18% van de bevolking van Mauritanië aan, en het onvermogen om de doodstraf voor homoseksuelen uit het wetboek van strafrecht te schrappen.
De minister op het podium en andere Mauritaanse afgevaardigden uit de zaal probeerden tien minuten lang, op geen enkele overtuigende manier, de argumenten van IHEU te weerleggen.
Hier vindt u de volledige toespraak van Roy en hieronder een samenvatting van het antwoord van Mauritanië.
VN-Mensenrechtenraad: vrijdag 18 maart 2011
Agendapunt 6: UPR-rapport over Mauritanië
Spreker: IHEU-vertegenwoordiger, Roy W Brown
Slavernij en de doodstraf in Mauritanië
Meneer de president,
Wij zijn blij met de aanvaarding door Mauritanië van 88 van de 139 aanbevelingen en hun bewering dat er 24 al zijn uitgevoerd of in uitvoering zijn. Toch is het duidelijk dat er ondanks de wet van 2007 weinig echte vooruitgang is geboekt op het gebied van slavernij en op slavernij lijkende praktijken.
Mijnheer de Voorzitter, de slavernijcultuur in Mauritanië heeft diepe raciale en culturele wortels, waarbij naar schatting 18 procent van de bevolking in slavernij of op slavernij lijkende omstandigheden leeft. De meesten, zo niet allemaal, zijn afstammelingen van zwarte Afrikanen die in slavernij zijn ontvoerd harin. Velen worden dagelijks geslagen en verkracht; en de meesten van hen worden gehersenspoeld door te geloven dat ongehoorzaamheid aan hun meesters hen de toegang tot het paradijs zal ontzeggen.
Toch blijkt uit paragraaf 50 van het UPR-rapport [A/HRC/16/17] dat de regering dit ontkent. We hebben suggesties gehoord dat, sinds de slavernij bij wet werd afgeschaft, wat we nu zien een fenomeen van na de slavernij is. Wij vragen ons af, mijnheer de president, hoe de slaven het verschil kunnen zien?
Alleen al het veranderen van de wet – of erger nog – het proberen het fenomeen te herdefiniëren – zal niets doen om deze mensen te helpen zonder serieuze pogingen om de wet ten uitvoer te leggen en de introductie van een systeem van compensatie voor slachtoffers.
Wij zijn ook verbijsterd over de afwijzing door Mauritanië van de aanbevelingen met betrekking tot homoseksualiteit en de doodstraf. Wij dringen er bij de regering op aan om haar weigering te heroverwegen om de bepalingen in het wetboek van strafrecht te schrappen die de doodstraf voor homoseksualiteit toestaan, en ervoor te zorgen dat de doodstraf niet wordt toegepast op consensuele relaties tussen volwassenen van hetzelfde geslacht.
Wij dringen er bij de regering van Mauritanië op aan, vooral als lidstaat van deze Raad, een veel proactievere rol te spelen bij het onderwijzen van allen niveaus van de samenleving op het gebied van de fundamentele mensenrechten en hun verantwoordelijkheden onder het internationaal recht. .
Bedankt, mijnheer.
Antwoord uit Mauritanië
De afgelopen zeventien jaar hebben er geen executies plaatsgevonden in Mauritanië. Er heeft feitelijk een afschaffing plaatsgevonden.
Ze zijn niet van plan de beperkingen op homoseksualiteit op te heffen.
Er bestaat wetgeving om alle wetgeving van Mauritanië in overeenstemming te brengen met de internationale normen die Mauritanië heeft geratificeerd.
Er bestaan nu programma's voor de afschaffing van de slavernij.
Voor Mauritanië is de slavernij een structureel probleem dat niet door de overheid kan worden opgelost. Maar ze kunnen het programma van sociale transformatie versnellen, waardoor de status van mensen die slaven waren, wordt verhoogd. Veel verschijnselen zijn van psychologische aard: een kwestie van de voormalige slaven zelf, en van middelen, onderwijs en gezondheidszorg. Hier heeft de staat een programma geïnitieerd dat gericht is op het elimineren van de gevolgen van de slavernij. En Mauritanië heeft alle internationale verdragen met betrekking tot vrouwen en kinderen ondertekend
[Oh, en voor het geval je zou gaan denken dat ze toch niet zo slecht waren…] Het land was nog geen partij bij het Facultatief Protocol bij het Verdrag tegen Foltering, en de regering was niet van plan het voorbehoud voor het IVBPR met betrekking tot de vrijheid van geloof en de vrijheid van meningsuiting.