Narendra Dabholkar was dat wel dinsdag vermoord na vele jaren openbare onderwijsprogramma's te hebben gevoerd tegen kastendiscriminatie en bijgeloof in de staat Maharashtra, India. Hier voegt zijn vriend en collega Narendra Nayak zich bij iedereen degenen die hulde brengen aan een van India's belangrijkste activisten voor humanisme, rationalisme en sociale rechtvaardigheid.
Narenda Najak gewonnen IHEU's Distinguished Service to Humanism-prijs in 2011. Hij is voorzitter van de Federation of Indian Rationalist Associations (FIRA), een IHEU-lid en een organisatie waarmee Narendra Dabholkar eerder had samengewerkt als vice-president.
We waren op 20 augustus bezig met een geavanceerd trainingsprogramma op nationaal niveau voor het demystificeren van wonderen, toen een van de deelnemende activisten een sms-bericht liet zien met de simpele tekst: “Dr. Narendra Dabholkar doodgeschoten”.
Het was een verschrikkelijke schok voor ons. Hij had een voortrekkersrol gespeeld in een beweging die van deze samenleving een betere, meer egalitaire samenleving wilde maken. Hij had zijn hele leven in dienst van de samenleving gestaan en had een lucratieve carrière als arts opgegeven. Zoals hij zei: mijn vrouw kan voor mijn verpleeghuis zorgen en ik zal mijn werk voor de beweging doen!
Op zijn kantoor bij Sadhana Publications was hij altijd bezig met het ontvangen van bezoekers, het opstellen van brieven en artikelen en het aansturen van zijn activisten. Hij was zo'n nauwgezette planner dat de organisatie een bus liet rijden waarvan de dienstregeling een jaar van tevoren was vastgesteld om scholen in dorpen te bezoeken om de wetenschappelijke sfeer te verspreiden.
Dabholkar en Nayak delen het podium op de 6e FIRA-conferentie
Hij werkte onvermoeibaar om de beweging op te bouwen en had mij verteld dat het zijn levensambitie was om in elk dorp in het gebied van Maharashtra een eenheid van zijn organisatie te zien. Toen Johannes Quack van de Universiteit van Frankfurt een boek schreef over de Indiase rationalistische beweging, Het ontgoochelende India, het grootste deel ervan ging over de organisatie onder leiding van Narendra Dhabolkar: het Maharashtra Forum for Elimination of Superstition, Maharashtra Andha Shraddha Nirmulan Samiti. Quack bracht een paar maanden bij hen door en schreef uitgebreid over hun nauwgezette werk bij het teweegbrengen van een mentaliteitsverandering in de door bijgeloof geteisterde dorpen in deze regio.
Dabholkar werkte voor de beweging One Village One Well, waarin het kastensysteem werd geconfronteerd met het hebben van één enkele bron voor gebruik door mensen van alle kasten en gemeenschappen. Hij werkte hard – hij probeerde zelfs al meer dan tien jaar een wetsvoorstel in te dienen om het strafbaar te stellen voor het bedriegen van goedgelovigen door middel van de praktijk van zogenaamde 'zwarte magie'. Zijn inspanningen werden elke keer gedwarsboomd door de gevestigde belangen die zich bedreigd voelden door een wet die hen ervan zou weerhouden de samenleving uit te buiten.
Hij was een van de trouwe aanhangers van de Federatie van Indiase rationalistische verenigingen (FIRA) en had in 2007 zijn Nationale Conferentie op grote schaal georganiseerd in Pune. Het was een goed bezocht evenement en helaas de laatste die werd bijgewoond door de oprichter van FIRA, wijlen B.Premanand. Een andere wens werd tijdens zijn leven echter niet vervuld; tijdens een van onze bijeenkomsten had hij mij gevraagd naar het organiseren van een internationale rationalistische conferentie. Hij wilde graag ervaring opdoen met het organiseren van zo'n evenement in Pune.
Enkele jaren geleden had hij de onderscheiding gekregen voor zijn voortreffelijke werk voor de popularisering van de wetenschap door de NCSTC. Enkele vooraanstaande leden van zijn organisatie hadden discreet bij mij navraag gedaan of zij graag wilden dat hij naar het nationale niveau zou overstappen en of ik daar bezwaar tegen had. Ik had geantwoord dat hij inderdaad zeer welkom zou zijn. Na een paar jaar vroeg ik hem wanneer dat plan werkelijkheid zou worden en – dat was zijn toewijding aan de bevolking van de staat Maharashtra – zijn antwoord was dat hij pas zou overwegen om de staat te verlaten als hij in elk dorp van Maharashtra een eenheid had. !
Helaas, dat zou nooit gebeuren.