IHEU's hoofd van de delegatie naar Genève, Elizabeth O'Casey, blogt over een zorgwekkende ontwikkeling bij de VN: de eufemistische ‘bescherming van het gezin’
Naming and shaming: de UNHRC-lidstaten in het groen stemden voor een enge, conservatieve definitie van ‘het gezin’
Vorige week stemde de VN-Mensenrechtenraad voor een resolutie over "De bescherming van het gezin" (u kunt deze hier bekijken , met dank aan de Society for the Protection of the Unborn Child (SPUC), die hem ongetwijfeld meteen met veel plezier online heeft gezet).
Op het eerste gezicht klinkt de resolutie best aardig; zoals Bob Last van de Britse missie bij de VN in Genève al zei (te midden van gesprekken over de culinaire geneugten van koolhydraten), is het moeilijk om iemand te vinden die 'het gezin' niet als iets goeds beschouwt (hoe we dat vage en nogal flexibele begrip ook interpreteren).
Een van de problemen met de resolutie over de bescherming van het gezin is echter dat deze doelbewust probeert een homogeen en traditioneel begrip van het gezin in te roepen, met uitsluiting van een pluralistisch begrip ervan, waartoe ook gezinnen met ouders van hetzelfde geslacht en gescheiden ouders zouden kunnen behoren. , eenoudergezinnen of gezinnen met een kind enz.
Het opzettelijke karakter hiervan werd duidelijk toen een eenvoudig amendement, ingediend door Chili, Uruguay, Ierland en Frankrijk, dat slechts wilde benadrukken dat er in "verschillende culturele, politieke en sociale systemen diverse vormen van het gezin bestaan", niet werd besproken nadat Rusland een motie had ingediend om het amendement niet in behandeling te nemen . Deze motie werd met een meerderheid van 22 tegen 20 stemmen aangenomen. Rusland was in topvorm; ze verwierpen niet alleen een amendement dat het gezin op een meer pluralistische manier zou hebben gedefinieerd, maar slaagden er ook in om het debat over het amendement volledig te censureren.
Cruciaal is dat de resolutie voorbijgaat aan het feit dat de rechten van het individu al worden beschermd door een groot aantal mensenrechteninstrumenten. Door in plaats daarvan de nadruk te leggen op het gezin als eenheid, dreigt de resolutie de rechten van individuen binnen dat gezin te negeren en zelfs misbruik van die rechten te legitimeren, zolang dit misbruik zich binnen het gezin voordoet. Dit is met name zorgwekkend gezien het feit dat zoveel geweld tegen vrouwen en kinderen plaatsvindt binnen het gezin.
Een andere vraag is uiteraard: waartegen willen de indieners van de resolutie het gezin beschermen? Dit is waar de motivaties voor een dergelijke resolutie een rol gaan spelen.
Achter deze resolutie schuilt iets veel sinisterders dan louter bezorgdheid over het gezin; ze is representatief voor een toenemende trend van mensen die de rechten van bepaalde individuen willen ondermijnen door het VN-mensenrechtenkader daarvoor te misbruiken. In werkelijkheid is de resolutie een reactie op de resolutie van de Veiligheidsraad over seksuele georiëntatie die in 2011 werd aangenomen . De indieners willen niet alleen het gezin in staat stellen de individuen daarin te controleren, maar ze willen ook het conservatieve en traditionalistische concept van het gezin, bestaande uit een man, een vrouw en kinderen, wettelijk versterken.
Zoals Andrew Smith van Article 19 in een uitstekende blog over dit onderwerp al opmerkte , maakte de Pakistaanse ambassadeur tijdens een informele bijeenkomst over de tekst de zorgen die aan de resolutie ten grondslag lagen expliciet: hij lichtte de definitie van het gezin, zoals die in de resolutie wordt gehanteerd, toe als "een man, een vrouw en zijn kinderen". Hij vervolgde door te suggereren dat de resolutie essentieel was " om elke vorm van aantasting van het gezin te voorkomen ".
In essentie draait de resolutie om de wens om de mensenrechtenmechanismen die LHBTQI+-personen en het recht op seksuele en reproductieve autonomie van vrouwen beschermen, te ondermijnen. Het begrip 'het gezin' wint aan populariteit als instrument om dit te bereiken en werkt samen met het begrip 'traditionele waarden' in de poging om het mensenrechtenkader te heroriënteren naar een traditionalistisch, conservatief en vaak religieus begrip van seksualiteit. Zoals Smith opmerkt, is de bescherming tegen de "vervuiling" waarover de Pakistaanse ambassadeur sprak, de onderliggende drijfveer geweest achter veel van de zeer discriminerende anti-LHBTQI+-wetten die onlangs in Rusland, Oeganda en Nigeria zijn aangenomen, en achter "de taal die de voortdurende criminalisering van lesbische, biseksuele, homoseksuele en transgenderidentiteiten en -uitdrukkingen in 81 andere landen ondersteunt".
De groep achter de resolutie is 'Friends of the Family'; zij zijn volgens de directeur van SPUC "het zat om constant bestookt te worden door Europese en andere westerse lidstaten met vragen over het homohuwelijk, anticonceptie en abortus".
De resolutie berust ook op een soort weerzinwekkend essentialisme, waarbij het gezin wordt gedefinieerd als de "natuurlijke en fundamentele groepseenheid van de samenleving" . Dit is niet alleen geen vanzelfsprekend feit, aangezien we verdeeld blijven over wat zo'n eenheid precies inhoudt, maar het maakt ook gebruik van een sluw en gevaarlijk naturalistisch argument dat veronderstelt dat deze waarheid over 'het gezin' in de natuur een soort morele plicht impliceert, uitgedrukt in rechten, ten opzichte van dat 'gezin'. Overigens was het dit soort naturalisme dat onlangs zo geraffineerd werd aangehaald in de Europese context door het verraderlijke 'One of Us'- initiatief.
Het initiatief, een op petities gebaseerde campagne, georganiseerd en gepromoot door religieuze conservatieven en officieel gesteund door de paus, streefde naar een bezuiniging op alle EU-financiering voor embryonaal stamcelonderzoek en IVF-behandelingen waarbij embryo's worden vernietigd.
Toen woordvoerder Gregor Puppinck het initiatief in het Europees Parlement verdedigde, betoogde hij dat het leven begint bij de conceptie en dat daarom vanaf de conceptie het ' recht ' op leven van het embryo beschermd moet worden. Het beschrijven van het bestaan van 'leven' betekent niet automatisch dat er een wezen is met een morele persoonlijkheid en rechten.
Afgezien van het vulgaire essentialisme, draait deze resolutie, zoals altijd, om politiek; het gaat erom dat staten die de resolutie steunen de aandacht afleiden van hun eigen mensenrechtenschendingen, zoals in Egypte of Sri Lanka , en het gaat om een wijdverspreide beweging die erop aandringt de rechten van LHBTQI+-personen te ondermijnen en een samenleving in stand te houden waarin vrouwen worden gecontroleerd binnen de privésfeer van het gezin. Het is ook opmerkelijk dat de commissie (waarin momenteel onder andere Pakistan, Rusland en China vertegenwoordigd zijn) die beslist welke ngo's het recht krijgen om bij de VN te spreken, dit privilege aan duizenden organisaties heeft toegekend, maar slechts een handvol daarvan zijn LHBTQI+-groepen.
Op een menselijk moment tijdens het debat in de Raad over de resolutie en het voorgestelde amendement zei de Britse ambassadeur bij de VN in Genève, de achtenswaardige Karen Pierce: “Ik zie niet in hoe degenen die tegen het voorgestelde amendement hebben gestemd, er als een kind uit kunnen zien in de gaten houden en hen vertellen dat ze, omdat ze niet uit een opgelegd familiemodel komen, op de een of andere manier niet tot een echt gezin behoren”.
En dat is eigenlijk het punt: daarom bestaat de Raad. Zodat de leden iedereen in de ogen kunnen kijken, vooral de jongeren en kwetsbaren, wetende dat ze werken aan het beschermen van hun rechten, wie hun ouders ook zijn, van wie ze ook houden, wie ze ook zijn.
De Raad heeft zijn doel niet bereikt door de cynische motie van Rusland om geen actie te ondernemen te steunen en de resolutie aan te nemen. Het gevolg is dat de formulering van de resolutie in de toekomst gebruikt kan worden door degenen die hun anti-universalistische, conservatieve agenda willen doordrukken . Het betekent ook dat er tijdens de volgende zitting van de Mensenrechtenraad een paneldiscussie zal plaatsvinden over de kwestie van 'bescherming van het gezin'. De Internationale Humanistische en Ethische Unie zal aanwezig zijn om zich uit te spreken, maar deze heimelijke acties van degenen die de rechten van velen willen ondermijnen, zullen doorgaan en de VN, en het internationale maatschappelijk middenveld in het algemeen, moeten krachtiger optreden om deze verderfelijke agenda te ontmaskeren voor wat ze is.