Humanisten in gevaar: het verhaal van Atal

Atal (alloniem) is een ex-moslim uit Afghanistan. In deze blogpost deelt hij zijn ervaringen met het ontdekken van het atheïsme en de tegenslag waarmee hij te maken kreeg toen hij opkwam voor vrouwenrechten op de universiteit.

In het ingewikkelde sociale weefsel van Afghanistan, waar de Pashtun- en Tadzjiekse stammen naast elkaar bestaan, kwam ik terecht in een wereld die diep geworteld was in religieuze tradities. De Pashtun-stam, met name erkend vanwege zijn sterke vasthouden aan religieuze en traditionele waarden, speelde een cruciale rol bij het vormgeven van mijn vroege ervaringen.

Mijn vader, een islamitische geleerde (Mula), en mijn moeder, een ongeschoolde huisvrouw, brachten mij de waarden van ons Pashtun-erfgoed over. Te midden van de chaos van de oorlog voorzag mijn vader, een migrant in Pakistan, een betere toekomst voor zijn kinderen door het nastreven van moderne wetenschappen. Dus uiteindelijk ben ik zowel islamitische als moderne wetenschappen gaan studeren. Het leek een beetje op jongleren: de ene voor mijn leven en een betere toekomst, en de andere voor mijn samenleving en mijn islamitische overtuigingen. Deze dubbele opvoeding werd een delicate evenwichtsoefening.

In 2017 ben ik begonnen met mijn universitaire studie. Op dat moment was ik een modern, religieus individu, dat vijf keer per dag vurig bad en elke ochtend de Koran reciteerde. De prestatie leek een bewijs van goddelijke leiding, waarbij mijn familieleden en de samenleving zich verheugden over mijn succes. Ze wisten niet dat mijn toewijding verder reikte dan gebeden; Ik besteedde dagelijks ruim 11 uur aan mijn studie. Het was de toewijding aan onderwijs die de deuren naar de universiteit opende, en niet alleen het gebed.

Tijdens mijn studententijd, met een computer en internettoegang, begon ik dingen in twijfel te trekken. Waarom werden meisjes in mijn samenleving basisrechten zoals onderwijs en werk ontzegd? 

Deze vragen hinderden mij, maar ik hield mij verre van het in twijfel trekken van de Islam. Totdat mijn broer en ik op een dag over deze dingen begonnen te praten; in het geheim had hij ook de islamitische normen in twijfel getrokken. In eerste instantie verdedigde ik de islam, maar naarmate we dieper groeven, besefte ik dat hij een punt had. Toen durfde ik de islam in twijfel te trekken. 

Ik begon dingen op internet op te zoeken, in een poging de realiteit van de islam te begrijpen. Langzaam vond ik antwoorden op de vraag waarom meisjes en vrouwen in mijn samenleving oneerlijk werden behandeld. Ik leerde hoe religieuze leiders mensen manipuleerden voor persoonlijk gewin. Het was niet gemakkelijk, maar na zes maanden keek ik terug en zag een verandering van 180 graden in mijn leven.

Ik werd atheïst omdat ik getuige was van het onrecht in mijn samenleving. 

Ik zag hoe oorlogsleiders en corrupte mensen onschuldige mensen en religieuze overtuigingen gebruiken. Hoe religie een cruciale rol speelt in de aanhoudende oorlog in mijn land. Ik dacht er altijd aan waarom de oorlog in mijn land voortduurt, en waarom mensen niet denken dat ze op de verkeerde weg zijn. Ik kon de antwoorden op deze vragen echter pas vinden toen ik atheïst werd. 

Toen ik over deze transformatie nadacht, besefte ik dat de reis van een vrome moslim naar een atheïst niet alleen maar een rebellie was; het ging over het zoeken naar de waarheid en trouw zijn aan mezelf.

Sinds ik het atheïsme heb omarmd, zijn mijn ervaringen een achtbaan geweest. Een opmerkelijke verschuiving vond plaats in mijn perspectief ten opzichte van niet-moslims. In mijn vrome moslimdagen koesterde ik ongefundeerde vijandigheid jegens hen, simpelweg omdat ze mijn geloof niet deelden. De islamitische leer had dit vooroordeel bij mij ingeprent. Nu, als atheïst, heb ik die ongegronde haat afgelegd.

Ik ben me bewust geworden van de schadelijke impact van de islam op mijn samenleving. De religie wordt een instrument voor oorlogsleiders om onschuldige geesten te manipuleren en een door islamitische wetten aangedreven mentaliteit te bevorderen om geweld te plegen. Ik heb gemerkt dat islamitische normen meisjes en vrouwen in mijn samenleving belemmeren om onderwijs en werk te volgen. De focus op Jihad en oorlog overschaduwt andere essentiële aspecten van het leven.

Als moslim kreeg ik het misplaatste gevoel dat ik het recht had om in de levens van anderen in te grijpen, door hen mijn geloofsovertuigingen op te leggen. Het was een verkeerd voorrecht dat mij door de Islam werd verleend. In mijn land worden niet-moslims geconfronteerd met systematische discriminatie. Het maatschappelijke verhaal dicteert dat alleen moslims zich op de goede weg bevinden, waardoor een gesloten houding ten opzichte van andere religies wordt bestendigd.

Voor atheïsten zoals ik is de situatie nog precairder. Het openlijk identificeren als atheïst is vergelijkbaar met het ondertekenen van een doodvonnis.

Islamitische leringen propageren vijandigheid tegenover degenen die het geloof verwerpen. Bijgevolg wordt geheimhouding een overlevingsinstinct voor atheïsten. Zelfs mijn eigen broer onthield zich ervan zijn atheïsme te onthullen uit angst voor represailles.

Door deze stilte voelde ik mij geïsoleerd, een gevoel dat nog werd verergerd door de alomtegenwoordige invloed van de islam op elk aspect van de samenleving. Van onderwijs tot festivals, islamitische principes dicteerden de normen, waardoor het een uitdaging was om van mening te verschillen. De strijd was niet alleen intellectueel maar ook praktisch; Ik merkte dat ik moest navigeren in een samenleving die door de lens van de islam werd gefilterd en tegelijkertijd standpunten koesterde die in tegenspraak waren met de leerstellingen ervan.

Soms moest ik een poppenkast spelen en moskeegebeden bijwonen om straf en verder isolement te voorkomen. Het was een delicate dans tussen zelfbehoud en conformiteit.

Toen ik mede-atheïsten zocht, ontdekte ik een gemeenschap van individuen die met soortgelijke uitdagingen worstelden. Velen durfden de maatschappelijke structuur die verankerd is in de islamitische wetten niet ter discussie te stellen. Mijn pogingen om dialogen te openen, zoals het organiseren van debatten aan de universiteit, waren gericht op het ter discussie stellen van islamitische normen die het onderwijs en de arbeid van vrouwen belemmeren. Ondanks dat ik een respectvolle toon aanhield, waren de gevolgen ernstig en kwam mijn leven in gevaar.

In augustus 2021 markeerde de ineenstorting van de regering van de Islamitische Republiek Afghanistan een nijpend keerpunt toen de Taliban, een extreem religieuze terroristische groepering, de controle overnam. Geconfronteerd met onmiddellijke dreigingen moest ik mijn stad verlaten en mijn toevlucht zoeken in Kaboel, de hoofdstad. Zelfs in dit nieuwe toevluchtsoord doemden de schaduwen van gevaar op, waarbij ongeïdentificeerde individuen bedreigingen uitten – individuen waarschijnlijk onder degenen die mijn debatten aan de universiteit hadden bijgewoond.

Te midden van deze gevaarlijke situatie heb ik contact opgenomen met Humanists International voor hulp. Ik was me ervan bewust dat de organisatie voor grote uitdagingen stond bij het identificeren en ondersteunen van mensen in nood. Gelukkig konden ze, toen mijn identiteit eenmaal was bevestigd en de ernst van mijn situatie besefte, helpen. Toen het gevaar escaleerde, nam ik de moeilijke beslissing om Afghanistan te verlaten en naar Pakistan te gaan. Tijdens mijn crisis informeerde Humanists International voortdurend naar mijn welzijn en begeleidde mij bij het vinden van een veilige haven.

Ik herinner me levendig dat ik e-mails ontving van Emma Wadsworth-Jones, de Casework & Campaigns Manager bij Humanists International. Die e-mails waren niet zomaar berichten, maar bakens van hoop in mijn donkerste uren.

Humanists International ging verder dan morele steun; ze schreven steunbrieven waarin ze pleitten voor mijn veiligheids- en asielaanvragen, die ik bij mijn aanvragen voor masterbeurzen voegde. Hun niet-aflatende steun speelde een cruciale rol bij het veiligstellen van een studiebeurs voor mij. Na ontvangst van de beurs en verhuizing naar [een veilig buitenland] bleef Humanists International een steunpilaar. Ze lieten mij kennismaken met groepen en individuen in het land, waardoor de uitbreiding van mijn netwerk en het smeden van nieuwe vriendschappen mogelijk werden gemaakt.

Humanists International speelde een cruciale rol bij de ondersteuning van mij tijdens een kritiek moment in mijn leven.

Door de steun die ik heb gekregen, voel ik me vaak overweldigd door dankbaarheid. Het gaat verder dan wat ik had kunnen vragen, en ik ben oprecht dankbaar voor hun niet aflatende hulp. De steunbrieven die ze verstrekten, hielpen mijn beursaanvragen te versterken, waardoor ik uiteindelijk een plek kon bemachtigen in een masterprogramma Data Science hier in mijn nieuwe land. Deze overgang naar een veilige omgeving heeft niet alleen deuren geopend voor mijn academische bezigheden, maar heeft mij ook een toevluchtsoord geboden tijdens een tumultueuze periode in Afghanistan.

De verandering in mijn omstandigheden, van het omgaan met bedreigingen in Kabul tot het volgen van mijn opleiding in het buitenland, onderstreept de diepgaande impact van de steun van Humanists International op mijn leven. Het gaat niet alleen om tastbare hulp; het gaat over de empowerment en het gevoel van veiligheid dat ze mij hebben gegeven, waardoor een basis is gelegd voor een betere toekomst.

Nu ik hier ben aangekomen en een studiebeurs heb gekregen, is mijn hoop voor de toekomst nieuw leven ingeblazen.

Ik zie een mooiere en betere toekomst voor me, een waarin ik actief kan bijdragen aan positieve verandering. In deze veilige omgeving streef ik ernaar een katalysator te zijn voor het bevorderen van atheïsme en humanisme in mijn samenleving. Mijn reis, gekenmerkt door uitdagingen en transformerende ervaringen, voedt mijn vastberadenheid om een ​​betekenisvolle impact te maken en te pleiten voor de principes waarin ik geloof. De steun die ik heb ontvangen heeft mij niet alleen veiligheid geboden, maar heeft mij ook een gevoel van doel gegeven de toekomst.

Dankzij onze leden en sympathisanten kan Humanists International een maatschappelijk werker in dienst nemen om mensen als Atal te ondersteunen. Het zou echter niet mogelijk zijn deze dienst te blijven verlenen zonder de hulp van de mondiale humanistische gemeenschap. Maandelijks ontvangen wij gemiddeld 17 hulpvragen. Toon alstublieft uw solidariteit en steun met een donatie om vandaag een humanist als Atal te steunen.